Hygge, to słowo wywodzące się z języka duńskiego,
oznacza szczęście, wygodę, komfort, równowagę życiową, hygge, to filozofia życia.
Książka, o której dziś więcej u mnie, spowodowała we mnie ogrom emocji, zarówno
radość, jak i właśnie swoisty spokój.
Winne Wzgórze. Tom
1. Wiara
Dorota Schrammek
Premiera: 19 czerwca 2018
Wydawnictwo: Szara Godzina
Oprawa: okładka miękka ze skrzydełkami
Ilość stron: 304
Winne Wzgórze. Wiara, to powieść, której autorką jest
polska pisarka Dorota Schrammek. Jest to moja pierwsza książka autorstwa tejże
autorki, byłam zatem niesamowicie ciekawa i głodna wręcz owej nowości, która
wydana jest pod skrzydłami Wydawnictwa Szara Godzina. Wspaniale wydana powieść
skusi Was naprawdę przepiękną i oryginalną okładką, którą zdobi ciekawa grafika
z młodą dziewczyną dzierżącą liczne walizy, co zaiste świetnie oddaje wydźwięk
powieści. Książka niechaj nie umknie Waszej uwadze w księgarni, jest już bowiem
dostępna, a zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Dorota Schrammek, ma w swym
dorobku literackim już sporo tytułów, debiutowała w roku 2015 powieścią Stojąc
pod tęczą, po czym ukazały się między innymi Horyzonty uczuć, Na brzegu życia,
Dom, którego nie było, czy też W słońcu i we mgle. Na co dzień autorka jest
spełnioną mamą i żoną, co na pewno powala jej na wnikliwe i przede wszystkim
prawdziwe obserwacje, skłaniające później do twórczej pracy nad świetnymi
książkami.
Winne Wzgórze.
Wiara, to początek trylogii Winne Wzgórze, w przygotowaniu jest już druga Winne
Wzgórze. Nadzieja i trzecia część Winne Wzgórze. Miłość. Przyznam Was, iż po
lekturze pierwszego tomu, naprawdę nie mogę się ich szczerze doczekać. Książka wprowadza
nas w życie trzech głównych, z pozoru zupełnie różnych od siebie bohaterów.
Mamy więc Dorotę, kochającą mamę dwóch chłopców: Janka i Pawełka i żonę Arka,
która wraz z rodziną, mieszkała w małym mieszkanku w Szczecinie, pracowała tam,
jako nauczycielka, po upadku firmy, w której pracował mąż i jego poważnym
wypadku oraz trudnej rehabilitacji, będąc w dołku zarówno finansowym, jaki i
mentalnym, postanawia za namową rodziców, przejąć dom po babci i wyprowadzić
się z rodziną na przepiękne, pełne prawdziwej natury, tereny Pojezierza
Drawskiego, do Kuszewa, to dla miejscowych właśnie Winne Wzgórze, bowiem przed
drugą wojną miejscowość nosiła nazwę Weinberge. W pobliskim Czaplinku szybko
dostaje pracę w miejscowej bibliotece, zaś z mężem decyduje się także na
kolejny, nie lada ryzykowny krok. Małżeństwo przejmuje restaurację, którą głównie
zajmuje się właśnie Arek, Nóż i Widelec, prosperuje dobrze, razem wprowadzają
nawet regionalne dania, takie jak Rosopita, Dorota spełnia się w pracy w
bibliotece, wszystko wydaje się idealne układać, lecz kobieta ma niestety
podstawy sądzić, iż zatrudniona przez nich Karolina, menagerka restauracji jest
jej mężowi bliższa niż powinna, do tego mąż ukrywa przed nią kolejny sekret
dotyczący restauracji. Dorota nabiera nieco energii, gdy przypadkowo w banku,
spotyka Lilianę. Lila, to kolejna, główna postać powieści.
Liliana na Winne Wzgórze, przyjechała, gdy zachorowała
jej babcia, była to trudna dla niej decyzja, jako pracownica prężnej
korporacji, dała się wciągnąć w stresujący wir życia tylko dla pracy, w której
wydawało się jej, jest niezastąpiona. By opiekować się babcią, Lila, bierze
płatny urlop, chce jednocześnie opiekować się babcia, nie porzucając
obowiązków. Kocham, to co robię i nie wyobrażam sobie życia bez korporacji. Z
czasem jednak widzi, iż staje się na odległość mniej potrzebna w firmie, zauważa,
co jest naprawdę ważne, Winne Wzgórze staje się dla niej azylem i choć na
początku wszystko ją tam irytuje, po poznaniu lekarza ortopedy Wiktora i wizycie w hospicjum,
zaczyna zupełnie inaczej patrzeć na życie. Wraz z Dorotą, postanawia aktywnie
włączyć się w organizację specjalnych spotkań dla kobiet. Najbardziej dla mnie
intrygującym bohaterem powieści jest jednak Tadeusz, pomimo specyficznego
charakteru, polubiłam go. Jak w każdym z nas, drzemie w nim bowiem chęć
obcowania z drugim człowiekiem i ukryte uczucia. Po śmierci mamy i partnerki
Moniki, z którą żył w bardzo dziwnych relacjach, pragmatyczny Tadeusz samotnie
spędza dni na Winnym Wzgórzu, jedzenie do domu dostarcza mu Nóż i Widelec,
odwiedzają go jedynie fachowcy, gdy coś się w domu zepsuje. Zmuszony przez
sytuację z ogrzewaniem, spędza czas pośród ludzi, odnajdując w sobie podziw dla
nich i również chęć pomocy innym, a może też miłość? Jednym z moich ulubionych
fragmentów powieści, jest sytuacja z potrąconym wilkiem, Tadeusz w typowym dla
siebie stylu, chce uratować zwierzę, które już kiedyś dane mu było zobaczyć.
Przy tejże okazji w książce pojawiają się też ważne i cenne słowa dotyczące
polowania na zwierzęta: Zacząłem dokarmiać zwierzęta, zamiast je zabijać.
Powieść Doroty Schrammek, którą z przeogromną przyjemnością, pochłonęłam
ekspresowo w ostatni, słoneczny, lipcowy, piękny weekend, niesie w sobie wiele
tego typu dobrych fal, pokazuje czytelnikowi, że poświęcenie swego całego życia
pracy z telefonem w ręku, jest nic nie warte, człowiek musi wiedzieć, co w
życiu jest ważne, polegać na wierze, ukochanych osobach. Cenne jest tu także zwrócenie
uwagi na łączność człowieka i natury, jak bardzo jesteśmy ze sobą połączeni, do
sobie podobni. Polecam Wam tę książkę z całego serca, przenieście się na Winne
Wzgórze i odnajdźcie swoje hygge, jeszcze tego lata!
